Wilsverklaring: vastleggen wat iemand wel of niet wil
In een wilsverklaring legt iemand vast wat hij wel of niet wil aan zorg en behandeling als hij dat later niet meer kan zeggen. Bespreek hem met de huisarts.
Een wilsverklaring legt vast wat iemand wél of niet wil aan zorg en behandeling voor het geval hij dat later zelf niet meer kan zeggen. De bekendste vormen zijn het behandelverbod (bepaalde behandelingen weigeren), de niet-reanimeren-verklaring of -penning, en het euthanasieverzoek. Ook kun je erin benoemen wie je als vertegenwoordiger wilt.
Een wilsverklaring is geldig als de persoon hem zelf heeft opgesteld, met datum en handtekening, op een moment dat hij nog wilsbekwaam was. Een behandelverbod moet een arts in principe volgen. Een euthanasieverzoek is nadrukkelijk een verzoek: een arts mag er alleen op ingaan als aan strenge zorgvuldigheidseisen is voldaan, dus het is nooit een garantie.
Het belangrijkste is het gesprek eromheen. Bespreek de wilsverklaring op tijd met de huisarts en met elkaar, zodat iedereen weet dat hij bestaat en wat erin staat. Als naaste of vertegenwoordiger help je die wensen straks te laten meewegen.
Wat je kunt doen
- Laat de persoon zelf opschrijven wat hij wel en niet wil, met datum en handtekening.
- Bespreek de verklaring met de huisarts en leg vast dat die hem kent.
- Bewaar hem op een vindbare plek en vertel naasten waar hij ligt.
- Herzie de verklaring af en toe; wensen kunnen veranderen.
Waar dit op gebaseerd is
- Nadenken over en vastleggen van wensen rond zorg en levenseinde — Thuisarts.nl (NHG) overheid of wetenschap
- Levenseinde en euthanasie (o.a. wilsverklaring) — Rijksoverheid overheid of wetenschap